عشق..........؟

روزی روزگاری در جزیره ای دورافتاده، تمام احساسها کنارهم به خوبی خوشی

زندگی می کردند. خوشبختی ، پولداری ، عشق ، دانایی ، صبر ، غم ، ترس ووحشت...

و هر کدام به روش خود می زیستند ، تا اینکه یک روز ، دانایی به همه گفت :

هرچه زودتر این جزیره را ترک کنین، زیرا به زودی آب این جزیره را خواهد

گرفت. تمام احساسها با دستپاچگی قایقهای خود را از انبار خونه شون بیرون

آوردند و تعمیرش کردند وپس از عایق کاری واصلاح پاروها آنها را به آب

انداختند ومنتظر روز حادثه شدند.روز حادثه که رسید همه چیز از یک طوفان

بزرگ شروع شد و هوا بقدری خراب شد که همه به سرعت سوار قایقها شدند

و پارو زنان جزیره رو ترک کردند. در این میان عشق هم سوار بر قایق بود،

اما بهنگام دور شدن از جزیره، متوجه حیوانات جزیره شد که همگی به کنار

ساحل آمده بودند و ( وحشت) را نگه داشته بودند و نمی گذاشتند که سوار بر

قایق شود. عشق سریعا برگشت وقایقش را به همه حیوانها و وحشت که زندانی

انها بود سپرد. آنها همگی سوار شدند و دیگرجایی برای عشق نماند. قایق رفت

و عشق تنها درجزیره ماند. جزیره لحظه لحظه بیشتر زیر آب می رفت و عشق

تا زیر گردن درآب فرو رفته بود. او نمی ترسید زیرا (ترس) جزیره را ترک

کرده بود. اما نیاز به کمک داشت. فریاد زد و ازهمه احساسها کمک خواست.

اول کسی جوابش را نداد. در همان نزدیکیها، قایق دوستش پولداری را دید و

گقت: پولداری عزیز به من کمک کن. پولداری گفت: متاسفم، قایق من پر از

پول و شمش و طلاست وجای خالی ندارد! عشق رو به سوی قایق غرور

کرد وگفت:مرا نجات می دهی؟ غرور پاسخ داد: هرگز، تو خیسی ومرا خیس

می کنی! عشق رو بسوی غم کرد و گفت: ای غم عزیز مرا نجات بده. اما غم

گفت: متاسفم عشق عزیز، من اونقدر غمگینم که یکی باید بیاد و خودمو نجات

بده! در این بین خوشگذرانی و بیکاری از کنار عشق گذشتند، ولی عشق هرگز

از آنها کمک نخواست! از دور شهوت را دید و به او گفت: شهوت عزیز من را

نجات میدی؟ شهوت پاسخ داد: هرگز...برو به درک...سالها منتظر این لحظه

بودم که بمیری! حالا بیام نجاتت بدم؟!! عشق که نمی تونست ناامید باشه رو به

سوی خدا کرد وگفت:خدایا... من رو نجات بده. ناگهان صدایی از دور به گوشش

رسید که فریاد میزد: نگران نباش من دارم به کمکت می آیم. عشق آنقدر آب

خورده بود که نمی توانست خودش را روی آب نگه دارد و بیهوش شد. پس از

به هوش آمدن، با تعجب خودش را در قایق دانایی یافت. افتاب در حال طلوع

مجدد بود ودریا آرامتر ازهمیشه. جزیره آرام آرام داشت از زیر هجوم آب

بیرون می امد، زیراامتحان نیت قلبی احساسها دیگر به پایان رسیده بود.

عشق برخاست. به دانایی سلام کرد واز او تشکرنمود. دانایی پاسخ سلامش

را داد وگفت: من شجاعتش را نداشتم که به سمت تو بیایم. شجاعت هم که

قایقش دور ازمن بود ونمی توانست برای نجات تو راهی پیدا کند.پس می بینی

که هیچکدام از ما تو را نجات ندادیم!! یعنی اتحادلازم را بدون تو نداشتیم.

تو حکم فرمانده بقیه احساسها را داری. عشق با تعجب گفت: پس اون صدای

کی بود که گفت برای نجات من میاد؟! دانایی گفت: او (( زمان)) بود.

عشق با تعجب گفت: ((زمان))!! دانایی لبخندی زد و گفت: بله ( زمان )

چون این فقط زمان است که لیاقتش را دارد تا بفهمد که

((.....عشق چقدر بزرگ است.....))